One of the best perks of working with small children is the absolute adoration they will give you when you succeed in telling a story or when you take them on a trip down the storybook you are reading to them. Since this is a blog about sign language with small children, the story you are telling or the book you will be reading is told with supporting sign language. This makes it even more fun for (hearing) children since you'll give them the chance to really participate.
Last week I was able to make true to my promise with the class of my eldest son. Remember how he told me they thought all that signing going on was stupid? (you can read about that here) His teacher picked up the idea of reading to them with supporting sign language with enthusiasm and made the children watch an episode of school-tv about sign language the day before I would come to join them. So the children were, with one exception of this hyperactive naughty boy, all in the mood to get started right away!
Last week I was able to make true to my promise with the class of my eldest son. Remember how he told me they thought all that signing going on was stupid? (you can read about that here) His teacher picked up the idea of reading to them with supporting sign language with enthusiasm and made the children watch an episode of school-tv about sign language the day before I would come to join them. So the children were, with one exception of this hyperactive naughty boy, all in the mood to get started right away!
First we warmed up our hands which they found very funny. Clapping in beat and tapping our fingers together on a rhyme was kind of difficult but they tried real hard. I finger-spelled a couple of names and then we dived in. The book I choose was about a little boy who decided he wanted to go to the beach with only a very full loaded chest of iron. And although his mom told him he could better bring some bread and water, he persisted and went on his journey.
With open mouth but with frantically moving little hands I had 3 groups of 10 children in front of me who started to sign when they saw me do it while the story developed.
The second time I 'read' the book I only used my hands as they watched and told the story out loud.
The amazing thing was; The proudest little boy in class was my son. Because now he had shown all of them that signing is not weird, but fun! In the end 30 pair of little hands signed 'thank you' to me with smiles on their faces and that was my moment to be in Aw with my crowd.
--
Een van de beste voordelen van werken met kleine kinderen is hun absolute aandacht en devotie wanneer je met succes een verhaal vertelt of ze voorleest uit een prentenboek en ze zo meeneemt op een avontuurlijke tocht. Aangezien dit een blog is over gebaren met kleine kinderen, wordt het verhaal of het prentenboek vertelt met ondersteunende gebaren. Dit maakt het nóg leuker voor (horende) kinderen aangezien ze een kans geeft écht mee te doen.
Vorige week was het zo ver; eindelijk loste ik mijn belofte in aan de klas van mijn oudste zoon. Weet je nog dat ik een poos terug schreef hoe hij me vertelde dat zijn klasgenoten het gebaren maar stom vonden? (lees daar hier meer over) Zijn juffrouw pikte het idee met enthousiasme op en keek met de kinderen de dag tevoren naar een aflevering van huisje boompje beestje gericht op gebarentaal. De kinderen waren dus al voorbereid en konden bijna niet wachten.
We begonnen met het opwarmen van onze handen, wat ze erg leuk vonden. Klappen, onze vingers tegen elkaar tikken op het ritme van een rijmpje (wat nog best moeilijk was) en ze deden goed mee. Ik vinger-spelde nog wat namen en daarna doken we het boek in. Dat ging over een jongen die op weg is naar het strand en hoewel zijn moeder het hem met klem afraadde, zeult hij een grote kist vol ijzer met zich mee. Zij zag liever dat hij een boterham en wat water mee zou nemen, maar hij hield voet bij stuk en daar ging hij.
Met open monden maar met druk bewegende handjes had ik 3 groepen van 10 kinderen voor me zitten die druk mee begonnen te gebaren terwijl het verhaal zich ontwikkelden.
De 2e keer dat ik het boek las, gebruikte ik alleen mijn handen en vertelde zij mij het gesproken woord erbij.
Het mooiste was toen ik één heel trots koppie mij aan zag staren. Mijn zoon. Nu had hij zijn klasgenoten laten zien dat gebaren niet suf is, maar juist leuk! Daarop gebaarde 30 paar handjes mij 'Dank je wel' met een glimlach op hun gezicht en dat was het moment dat ik in stilte genoot van mijn publiek!
